บทที่ 32

ฉันเดินไปนั่งข้างๆ เธอ แล้วถามความรู้สึกของเธออย่างเบาๆ

พลอยกลับมาสติ ดวงตาเปล่งประกายแห่งความตกใจย้อนหลัง "เมื่อกี้ฉันคิดจริงๆ ว่าตัวเองจะตายแล้ว อวนปลาพันข้อมือฉัน..."

เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อยพร้วมด้วยความขอบคุณ "โชคดีที่คุณมาทันเวลา"

ฉันตบไหล่เธอเพื่อปลอบใจ "ผ่านไปแล้ว ตอนนี้เราไม่ใช่อยู่กันด...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ